Ramla Ali: Yumruklardan Sinemaya Uzanan Ter ve Gözyaşı

Ramla Ali: Yumruklardan Sinemaya Uzanan Ter ve Gözyaşı

Ramla Ali için hayatını anlatan In the Shadows filminin çekimleri, sıradan bir yapım sürecinden çok daha fazlasıydı. Somali’deki iç savaşın gölgesinden Londra’daki boks salonlarına, profesyonel ringlerden sinema setlerine uzanan bu yolculuk; yedi yıl boyunca sabır, fedakârlık ve ağır bir duygusal yük taşıdı.

Eylül 2024: Cesur ol

Ramla Ali, Kenya’nın Malindi kentindeki konaklama yerinden annesini aradı. Söyleyecekleri kolay değildi. Film ekibi, Ali’nin çocukluğunun en acı anlarından birini yeniden canlandırıyordu.

Ramla Ali: Ter, Gözyaşı ve Hayatını Anlatan Filmin Perde ArkasıBUNU DA OKUYABİLİRSİNİZRamla Ali: Ter, Gözyaşı ve Hayatını Anlatan Filmin Perde Arkası 04/11/2026 20:05

Çekimlerin son haftasında, Ali’nin ailesinin Somali’yi terk etmesine neden olan olaylar perdeye taşınıyordu. Ülkenin 1988’de başlayan iç savaşı sırasında ailelerinin bahçesine düşen patlayıcı, Ali’nin erkek kardeşinin ölümüne yol açmıştı. Bebeğin bedeni bir el arabasıyla hastaneye götürülmüştü. Ali o sırada çok küçüktü; yaşananları hatırlamıyordu ama hayatının yönünü değiştiren bu hikâyeyi yıllardır taşıyordu.

“Sete gitmek istemiyorum,” dedi annesine.

Annesinin yanıtı netti: “Geçmişinden asla kaçma. Ben bunu yaşadım, sen de izlemeyi kaldırabilirsin. Cesur ol. İçinden ne geçiyorsa onu kabullen. Canını acıtsa da, seni ağlatsa da…”

Ali kolay ağlayan biri değildi. Mülteci olarak geçirdiği yıllar, Londra’da kurduğu hayat ve ringde aldığı darbeler onu sertleştirmişti. Ancak çekim alanına giderken içinde biriken duyguların ağırlığını hissetti. Kardeşinin ölümünün canlandırıldığı sahneyi tekrar tekrar izledi ve sonunda gözyaşlarını tutamadı.

Yedi yıldır üzerinde çalıştığı film, o anda bütün ağırlığıyla üzerine çöktü. Ali setten uzaklaştı, Malindi sokaklarında tek başına yürüdü ve özgürce ağladı. İnsanlar ona baktı. O ise hiçbirini umursamadı.

Haziran 2023: Sonuna kadar yanında

Letitia Wright, New Orleans sokaklarında ilerleyen siyah bir minibüsün arka koltuğunda oturuyordu. O akşamı Ramla Ali’yle kutlama yemeğinde geçirmeyi planlamıştı. Ancak Ali, Julissa Alejandra Guzmán karşısında kariyerinin ilk profesyonel yenilgisini yaşamış ve nakavtın ardından beyin sarsıntısı kontrolü için hastaneye götürülmüştü. Ali, dört ay sonra bu yenilginin rövanşını alacaktı.

Wright, Ali’nin arkadaşı ve boksörü Tiara Brown’la birlikte Üniversite Tıp Merkezi’ne gitti. Brown, “Ayaklar yere sağlam bassın,” dedi. Wright ise esprili bir karşılık verdi: “Bunun hakkında şarkılarda bile yazıyorlar.”

Hastaneye vardıklarında güvenlik görevlileri herkesin içeri girmesine izin vermedi. Wright, kendisinin de profesyonel dövüşçü olduğunu söyleyerek içeri girdi. Soluk sarı bir maske takıp turkuaz renkli bir sandalyeye oturdu. Önünde uzun bir gece vardı.

Wright, Brown ve Londra’dan gelen Gardner Moore, Ali’nin eşi Richard Moore’dan ayrılmaları yönündeki ricasına rağmen hastaneden gitmedi. “Sonuna kadar yanındayız,” dediler.

Wright’ın sabah altı uçağıyla Miami’ye gitmesi gerekiyordu ama o gece Ali’yi yalnız bırakmayacağını açıkça söyledi. Beklerken Brown’a boks kurallarını, sıvı tüketimi maddelerini, dövüşçüleri, karşılaşmaları ve boks komisyonlarını sordu. Canlandıracağı dünyanın içine girmek istiyordu.

Wright, Ali’nin hikâyesini bir yıl önce bir spor podcast’inde dinlemişti. Daha sonra ikili tesadüfen bir moda gösterisinde karşılaştı. Ali senaryoyu ona gönderdi. Senaryo; ailenin Somali’den Kenya’ya, Dubai üzerinden İngiltere’ye uzanan yolculuğunu, Doğu Londra’daki sosyal konutlarda geçen çocukluğunu ve yaklaşık 13 yaşında zorbalığa karşı koymak için boksa başlamasını anlatıyordu.

Ali, ailesinin inançlarına aykırı olduğu için boksa gizlice başlamıştı. Sırrı ortaya çıkınca bırakmak zorunda kalmış, ardından ailesinden habersiz yeniden ringe dönmüştü. Olimpiyatlara katılmak ve Somali’yi temsil etmek istediği için kariyerini kamuoyuna açıklamıştı.

Wright bu hikâyeden çok etkilendi ve role katıldı. Haftada birkaç kez, Ali’nin arkadaşı ve filmin boks koordinatörü Valerian Spicer’la antrenman yapmaya başladı. Hastanede geçen saatler boyunca boks hakkında daha fazla şey öğrenmek için Brown’la konuştu.

İki saat sonra açlık bastırdı. Otomat makinesinden aldığı acılı patates cipsi, kasvetli gecede kısa süreli bir kahkaha kopardı. Sonunda Ali’nin acil servise yatırıldığı öğrenildi. Arkadaşları kısa süreliğine yanına girebildi.

Ali yatağında beklenenden daha neşeliydi. Wright ona ailesinden biri gibi seslendi ve Londra’ya döndüklerinde buluşmak üzere sözleştiler. Hastaneden ayrılan Wright, otelinin önünde bir hayran tarafından tanındı. Araç uzaklaşırken şoför şaşkınlıkla, “Kara Panter az önce benim aracımda mıydı?” diye sordu.

Şubat 2024: Bu yolu birlikte yürümek

Ali ve Wright, Londra’nın Whitechapel bölgesinde yürüyerek Ali’nin çocukluğunun izlerini takip etti. Ali’nin ailesi, Somali’den kaçtıktan sonra 1992’de İngiltere’ye gelmiş ve Doğu Londra’nın farklı bölgelerinde yaşamıştı.

Wright, dikkat çekmemek için bir üniversite tiyatro şapkası ve gri bir mont giymişti. Ali, çocukken yaşadığı sosyal konutları gösterdi. Yaklaşık 12 yaşında boksa başladığında bunu yıllarca ailesinden sakladığı bina, hâlâ karşılarındaydı.

Wright kapıyı çalmayı önerdi. Ali’nin yüzü bir anda gerildi. Orada artık kimin yaşadığını bilmiyordu ve bunu yapmak istemedi.

Eski evlerinden Weavers Field parkına uzanan, duvarları yazılarla kaplı tünelden geçtiler. Ali, ilk antrenman günlerinde bu parkta koşuyor, bazen de yalnızca yürüyordu. Yaz aylarında arkadaşlarıyla burada piknik yapıyordu.

Wright, gençliğini ve hayatının nasıl şekilleneceğini düşündüğü otobüs yolculuklarını anlattı. Ali ise bölgenin gelişmesinden memnun olduğunu, ancak yükselen değerler nedeniyle eskiden burada yaşayan birçok kişinin dışarı itildiğini söyledi.

İkili, Ali’nin arkadaşlarının yanından bırakıldığı Wilmot Sokağı’ndan geçti. Ali, daha farklı bir hayat sürüyormuş izlenimi yaratmak için buradan evine yürüdüğünü anlattı. Bethnal Green yoluna geldiklerinde sokaktan alınan sahte spor ayakkabılar ve çocukluklarının değişen damak zevkleri üzerine şakalaştılar.

Ali, Wright’a kariyerinin ilk önemli karşılaşmalarından bazılarına çıktığı York Hall’u gösterdi. “Burada ilk ulusal şampiyonluğumu kazandım,” dedi. İçeri randevusuz giremediler. Wright ise burada bir karşılaşma izlemek ve salonun ruhunu hissetmek istediğini söyledi.

Günün sonunda Ali ona, “Küçük turumuzu beğendin mi?” diye sordu. Wright’ın cevabı, role yaklaşımını özetliyordu: “Gerçek bir insanı canlandırıyorsam, onun yaşadığı yerlere giderim.”

2024 kışı: Kötü bir his

Ali, Los Angeles’ta Yamileth Mercado ile haziran ayında yapacağı unvan karşılaşmasına hazırlanıyordu. Eşi Richard Moore ise gece saat beşte uyanmasına neden olan bir hisse kapıldı.

Film, bu noktaya gelene kadar uzun ve çalkantılı bir süreçten geçmişti. Moore ile yapımcı Madeleine Sanderson, Ali’nin hikâyesini önce belgesel olarak düşünmüş, ardından senaryolu bir filme yönelmişti. Yönetmen Anthony Wonke ve yapımcı Lee Magiday projeye katılmış, senaryo hazırlanmış ve bağımsız film için finansman aranmıştı.

Ardından salgın dönemi ve 2023’teki Hollywood grevleri geldi. Buna rağmen oyuncu kadrosu, ekip ve çekim yerleri şekillenmeye başladı. Yapımın yaz aylarında başlaması planlanıyordu.

Moore, yıllardır yapım sektöründeki belirsizliklerle yaşamaya alışkındı. Ancak o gece gördüğü şey farklıydı. Eşine, “Letitia filmden ayrılacak, Jasmine Jobson da seni oynayacak,” dedi.

Ali başını salladı: “Neden hiçbir zaman dünya şampiyonu olduğumu görmüyorsun?”

Temmuz 2024: Evet

Jasmine Jobson’a acil bir mesaj ulaştı. Ekibinin hemen okumasını istediği bir senaryo vardı. Başrol boşalmıştı ve bu rol onun için mükemmel olabilirdi.

Jobson, daha önce birkaç kez karşılaşmasını izlediği Ali’nin hayatını anlatan senaryoyu okumaya başladı. Wright, çekimlerin başlamasına bir ay kala bilinmeyen nedenlerle projeden ayrılmıştı. Bu değişiklik yapımın iki hafta ertelenmesine yol açtı.

Jobson, Ali’nin kardeşinin ölümünü anlatan sahneye geldiğinde kararını vermişti. Gözyaşları içinde menajerini aradı. “Henüz bitirmedim ama seni geri arayacağım. Bu rolü kabul ediyorum,” dedi.

Temmuz 2024: En derin sırlar

Jobson, ilk buluşmasında Ali ve Moore’la Doğu Londra’da yürüdü. Bu, Ali’nin Wright’a aylar önce yaptığı gezinin aynısı değildi; daha çok birbirlerini tanımaya yönelik bir buluşmaydı.

Hayranları onu, İngiliz yapımı Top Boy dizisindeki Jaq rolünden tanıyordu. Jobson, birkaç ay önce bu rolle yardımcı kadın oyuncu dalında bir ödül kazanmıştı. Hayranlarıyla fotoğraf çektirdikten sonra kendi hayatını Ali’yle paylaştı.

Jobson, 14 yaşında kendisini koruyucu aile sistemine yerleştirdiğini, ebeveyni olmadan büyüdüğünü ve aksi hâlde bugün hayatta olmayabileceğini ya da hapiste bulunabileceğini anlattı. Ali, bu açıklığın aralarındaki mesafeyi anında ortadan kaldırdığını hissetti.

“Bir insan sana en derin ve en karanlık sırlarını anlatabiliyorsa, ona kesinlikle güvenebilirsin,” dedi Ali.

Ağustos 2024: İlk gün

Sabah saat 08.55’te Ali, Londra’nın Shadwell bölgesindeki Broad Street Amatör Boks Kulübü yakınında bulunan makyaj karavanında oturuyordu. Jobson, iki haftalık yoğun hazırlığın ardından ring sahnelerini çekmeye başlayacaktı.

Ali yalnızca izlemek için orada değildi. Saçları örülürken Jobson’la hayat hakkında konuştu. Koşudan söz açılınca, kadınların güvenli alanlarda boks öğrenmesini ve dayanışma kurmasını amaçlayan Ramla Ali Kardeşler Kulübü’nü anlattı.

Karavanda müzik çalarken saçlar iki yandan örüldü. İkili; ekmeksiz beslenme, dikkat eksikliği ve hiperaktivite, yorgunluk, üniversite başvuruları ve setteki boks koordinatörleri üzerine konuştu. Ali artık Jobson’ın ringdeki dublörüydü.

İlginç olan, yapımcıların iki yıl önce Ali’ye kendisini oynayıp oynamak istemediğini sormuş olmasıydı. O dönemde Los Angeles’ta oyunculuk dersleri alıyor ve bu dünyaya ilgi duyuyordu. Ancak çok milyon dolarlık bir filmi taşıyacak kadar deneyimli olmadığına inanarak teklifi geri çevirdi.

“O zaman hazır hissetmemiştim. Film şimdi çekiliyor olsaydı muhtemelen evet derdim,” diyecekti daha sonra.

Ağustos 2024: İçimde kaldı

Jobson, beyaz sabahlığıyla sette dolaşıyor, repliklerini tekrar ediyor ve ring hareketlerini çalışıyordu. Ali’nin hayatını canlandırmanın sıradan bir karakter yaratmaktan çok daha zor olduğunu biliyordu. Çünkü karşısındaki kişi gerçekti ve anlatılanlar onun yaşamıydı.

Ali, özgünlüğü her şeyin önünde tutuyordu. Yönetmen Wonke’nin omzunun üzerinden küçük ekrana bakarken bir anda bağırdı: “Bekleyin, ağızlık!”

Jobson’ın ringde bir eksiği vardı. Çekim durdu, ekip ağızlığı bulup yerine yerleştirdi. Ancak gecikmeler bununla sınırlı kalmadı. Ali, Jobson’ın spor sütyeninin renginin kendisininkinden farklı olduğunu fark etti. Kadro sıralamasında başrol Jobson olduğu için kıyafetini değiştiren kişi Ali oldu.

Üç parçalı sahnenin bir bölümü sonraki güne sarktı. Wonke, “Pazartesilerden nefret ediyorum,” diye söylendi. Ardından yeniden çekim emri verdi: “Hadi Jas.”

Ali ringe girmek için hazırlandı. Boks ayakkabılarını bağladı, saç örgülerini sıkılaştırdı ve beyaz başlığını taktı. Wonke, ondan ringdeki gerçek gücünü biraz bastırmasını istedi. Sahne, Ali’nin ilk sparring deneyimini anlatıyordu. Spicer ise ondan “gergin bir enerji” göstermesini istedi.

Ali, Jobson’ı izlerken onun ringde fazla iyi göründüğünü mırıldandı. Jobson içeri girdiğinde ikisi birbirine baktı. Başlıkları takılıyken Finn Cole, onları karıştıracak kadar benzetmişti.

Jobson gülerek, “İkiz gibiyiz,” dedi.

Ali ringe çıktı. Jobson onu ekrandan izledi ve Ali birkaç yumruk aldığında kahkaha attı. Artık aralarında yalnızca oyuncu ile danışman ilişkisi yoktu; bir kardeşlik kurulmuştu.

Çekimler boyunca Ali, Jobson’ı sık sık kenara çekti. Ona sürekli teknik talimat vermek yerine övgüde bulundu. Her sahnenin ardından, “Tam olarak böyleydi,” dedi.

Jobson’ın sözleri ise bu bağın ne kadar güçlendiğini gösteriyordu: “O benim kız kardeşim. Aynı derinin ve aynı mücadelenin insanıyız. Ömür boyu benimle.”

Eylül 2024: Ateşi yeniden yakmak

Kenya’da sahilde yürüyen Ali’nin yanına bir grup çocuk koştu. Ona o yöne gitmemesi gerektiğini söylediler. Sahilde askerî birlikler gördüklerini sanmışlardı; oysa bunlar film için görev yapan oyunculardı. Ali çocuklara korkmamalarını, gördüklerinin sahte olduğunu anlattı.

Malindi’deki çekimlerin son günlerinde Moore dışarıda oturuyordu. Ali, eşinin üzgün olduğunu düşündü. Moore ise üzgün değildi. Film yapmanın içinde sinemaya dönme isteğini yeniden canlandırdığını söyledi.

Ali bu konuşmayı unutmadı. Kiraladıkları Svahili evinin verandasında kahve içerken son on yıl boyunca kendi hayallerinin peşinden gittiklerini anlattı: Olimpiyatlar, profesyonel boks, modellik ve dünya şampiyonluğu hedefleri… Artık birlikte Moore’un hayallerine odaklanma zamanının geldiğini söyledi.

Çekimler birkaç gün önce tamamlanmıştı. Oyuncular ve ekip dağılmış, ancak Ali, Moore, Wonke, Sanderson ve Magiday Kenya’da kalmıştı. Ali ile Moore, ekibe özel aşçısı, havuzu ve tekne gezisi bulunan bir villada dört günlük bir tatil sundu.

Yedi yıl boyunca filmin yükünü taşıyan Wonke, Sanderson ve Magiday bitkin düşmüştü. Ali, “Lee, Mads ve Anthony’nin bizim yanımızda kalması çok güzel,” dedi.

Ekip, Moore’un yeniden film yapmak istemesiyle şakalaşıyordu. Onlar bilmese de Ali ve Moore, gerçek hayattan esinlenen bir romantik komedi için fikir üretmeye başlamıştı. Böylece ilk uzun metrajlı senaryoları Not Like Us doğdu.

2026 yazı: Sisteme sert darbe

Ali artık kendi filminin setindeydi. Kostümle ilgili bir karışıklık çekimleri geciktirmiş, bütün yapım onunla Moore’un kararlarına bakıyordu. Bu kez set de film de onlara aitti.

Ali ve Moore, 97 sayfalık taslağı çekim senaryosu olarak kullandıkları Not Like Us üzerinde çalışıyordu. Filmi finanse edebilmek için Londra’daki evlerini satışa çıkarmışlar, ancak istedikleri fiyata yaklaşan bir teklif gelmeyince satış gerçekleşmemişti. Bunun yerine yeterli özel yatırım toplanmıştı.

Şimdi asıl mücadele, günü planlandığı gibi tamamlamaktı. Her gecikme para ve zaman kaybı anlamına geliyordu. Ali, Wonke’den öğrendiği bir yöntemi uyguluyordu: Her sahne için üç farklı çekim seçeneği hazırlamak.

Set günleri, spor kariyerinde yaşadığı her şeyden daha uzundu. Ali her sabah saat beşte kalkıp koşuyor, yeniden ringe döneceği gün için formunu koruyordu. Sabah sekizde sete geliyor, çoğu zaman akşam sekize kadar çalışıyordu. Eve döndüklerinde saat 21.30’u buluyor, 22.30’da uyuyup ertesi gün aynı tempoya yeniden giriyorlardı.

İlk iki gün acımasız geçti. Üçüncü gün Ali ritme alışmaya başladı.

“Bu, sisteme sert bir darbeydi. Hayatımın hiçbir döneminde 12 saat boyunca sürekli ayakta, uyanık ve karar vermek zorunda kalmamıştım,” dedi.

Sette Ali, Moore’a göre daha sakin ve anlayışlı olan taraftı. Başrol oyuncusu Sabrina Dhowre Elba için yeni kıyafet gerektiğinde kostüm ekibi Ali’den yardım istedi. Moore ise yapım sürecini “kaotik ve son derece stresli” diye tanımlıyordu. Buna rağmen Ali’ye tamamen güveniyordu.

İkili, Doğu Londra’da üç haftaya yayılan 15 çekim gününde 17 farklı mekân, 76 sahne, en az 50 ekip üyesi ve konuşmayan roller dâhil en az 170 oyuncuyla çalıştı.

Filmi bütçeye ve takvime sığdırabilmek için ayrı katlarda aynı anda farklı sahneleri yönettiler. Senaryoyu birlikte yazmış ve her adımı birlikte planlamış olmaları bu yöntemi mümkün kıldı.

Moore, Ali’nin yorulduğunu gördüğünde kontrolü devraldı. Ali de Moore’un nadiren de olsa zorlandığını hissettiğinde onun yerini aldı. Çekimlerden önce bir konuda anlaşmışlardı: Tutum ve çalışma disiplini her şeydi.

Ali, bu deneyimin boks kariyerinde yaşadığı her şeyden daha zor olduğunu söyledi. Hayatının haklarını In the Shadows için satmayı kabul ettiği günden dokuz yıl sonra, beklemediği bir yolculuğun sonuna gelmişti.

Artık önünde tek ve tartışılmaz bir gerçek vardı:

Sıradaki raund sinemaydı.

Daha fazla: Boks haberleri · Dövüş Sporları haberleri

İlgili Makaleler

Başa dön tuşu